J eśli różowa (albo czarna, bo takie też są dostępne) Nokia N72 koja­rzy wam się z jakimś telefonem, to na pewno nie przypadkowo. N72 jest ład­niejszym kuzynem popularnego mode­lu N70, Od swojego krewnego różni się wyglądem i – niestety – brakiem obsłu­gi sieci UMTS. Poza tym, jest to taki sam rozbudowany smartfon z wieloma cie­kawymi, oryginalnymi funkcjami (np. wy­bieranie gtosowe bez potrzeby nagry­wania znaków głosowych). Wbudowany aparat ma rozdzielczość 2 megapiksele i optykę o stałej ogniskowej. Brakuje try­bu makro, ale zdjęcia w nocy wspoma­ga dioda doświetlająca. Razem z N72 dostaniemy dość bogaty zestaw dodat­ków, spośród których warto wspomnieć kartę MMCmobile I28 MB (stanowczo za małą na potrzeby odtwarzania muzy­ki, ale wystarczającą do magazynowania robionych zdjęć) oraz coś, co pokochają wszyscy audiofile, specjalną przejściówkę (z mikrofonem i przyciskiem do odbie­rania połączeń) umożliwiającą podlączenie zwykłych słuchawek. Omawiany te­lefon jest jedynym w teście smartfonem – pracuje pod kontrolą systemu Sym­bian, który umożliwia instalowanie do­datkowych aplikacji (nawet tak skom­plikowanych, jak program do nawigacji, pakiet biurowy czy wielojęzyczny słow­nik). Największe wady Nokii to jej duże rozmiary i nie najlepszej jakości wyświe­tlacz, który ma zdecydowanie zbyt matą rozdzielczość jak na smartfon AD 2007. W porównaniu z eleganckimi, metalo­wymi Motorolą i Samsungiem, a nawet wykonanym z plastiku, ale za to świetnie złożonym Sony Ericssonem. N72 robi nie najlepsze wrażenie. Klapka przykry­wająca aparat jest luźna i łatwo można ją przypadkowo odsunąć, wyjmując tele­fon z kieszeni.